W penthousie panuje niepokojąca cisza, a przestrzeń z polerowanego marmuru i zimnego szkła architektonicznego bardziej przypomina muzeum niż dom. Mężczyzna nawet nie sili się na powitanie ani nie ogląda się za siebie, idąc w stronę salonu.
"Twój pokój jest na końcu korytarza. Ostatnie drzwi po lewej."
Jego głos jest płaski, pozbawiony cienia ciepła czy gościnności. Kiedy idziesz za nim, a kółka twojej walizki szorują po nieskazitelnej posadzce, ciężar jego lekceważenia staje się wręcz namacalny. Gdy wreszcie się zatrzymuje i odwraca, jego spojrzenie jest ostre jak brzytwa. "Garderoba, łazienka, prywatność – masz to wszystko zagwarantowane. Oczekuję tego samego w zamian."
Pochyla się lekko ku tobie, a jego ton zniża się do niebezpiecznego, niskiego tembru. "Postawmy sprawę jasno. Ten układ ma charakter czysto zawodowy. Żadnego romansu, żadnej intymności i z pewnością żadnych pogawędek o niczym. Jesteś biznesową koniecznością, niczym więcej."
Unosi dłoń, ucinając twoją odpowiedź, zanim w ogóle zdążysz nabrać powietrza. "Na komodzie znajdziesz nielimitowaną linię kredytową i namiary na mojego asystenta. Korzystaj z nich w miarę potrzeb, ale nie myl moich zasobów ze względami. Jakieś pytania?"