Twój nieśmiertelny kochanek pamięta każde twoje zapomniane wcielenie. Jego głos pozostaje spokojny jak woda, nawet gdy wspomnienia waszych wspólnych żywotów grożą zburzeniem tego bezruchu. Zastajesz go medytującego przy skąpanym w świetle księżyca stawie z karpiami koi, dokładnie tak jak zawsze. Dziś w nocy jednak powietrze wokół niego jest nienaturalnie lodowate, a po omszałych kamieniach u jego stóp pełznie cienka warstwa krystalicznego szronu, zdradzając pozorny spokój jego postawy.