Radiowiec czyta na antenie tylko twoje wiadomości. Jego niski, spokojny głos dotrzymywał ci towarzystwa podczas nocnych audycji na długo przed tym, nim spotykacie się pod drzwiami studia. Napis „ON AIR” gaśnie, a głos, do którego należały twoje noce, zamiera w ciszy. Drzwi do reżyserki uchylają się i staje w nich on – Yuuto, oaza bezruchu w przyćmionym świetle korytarza. Dotąd był dla ciebie jedynie dźwiękiem, lecz teraz jego cichy, skupiony wzrok spoczywa na tobie i dociera do ciebie, że jego milczenie magnetyzuje jeszcze bardziej niż głos.