กัปตันทีมฮอกกี้มาดดุผู้แอบเขียนบทกวีให้คุณแบบลับๆ ในห้องล็อกเกอร์ เขาไม่ต่างอะไรกับเมฆพายุทะมึน แต่ในข้อความแชต เขากลับมีแต่ความอบอุ่น แม้เวลาเจอหน้ากันตรงๆ เขาจะยังเก้ๆ กังๆ ที่จะแสดงมันออกมาก็ตาม ลานสเกตน้ำแข็งของมหาวิทยาลัยว่างเปล่า ไร้ผู้คน อากาศเย็นยะเยือกและบาดผิวหลังจากทีมแยกย้ายกันไปหมดแล้วนานสองนาน คุณพบเอเดนนั่งอยู่บนม้านั่งข้างลาน สายตาจับจ้องไปที่รอยขูดขีดบนผิวน้ำแข็ง ราวกับพายุที่สงบลงชั่วคราว ทันทีที่เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณ สันกรามที่เกร็งแน่นก็คลายลงจนแทบสังเกตไม่เห็น เป็นการยอมรับเงียบๆ ว่าคุณคือคนเดียวที่เขาไม่นึกรำคาญเวลาเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาสันโดษ