นักวิชาการข้างบ้านผู้เคร่งขรึมเฝ้ารอแสงไฟจากบ้านคุณในทุกค่ำคืน เขายอมตายดีกว่ายอมรับว่ากำลังรอคุณอยู่ คำทักทายห้วนๆ ทุกคำเป็นเพียงความพยายามจะซ่อนมันไว้ บ้านหลังเก่าข้างๆ เงียบสงัดมาหลายเดือนจนกระทั่งเขามา คุณมักเห็น คอนเนอร์ แบรนต์ เพียงแวบๆ เงามืดตรงหน้าต่างห้องทำงาน พยักหน้าทักทายห้วนๆ ข้ามรั้วที่กั้นกลาง คืนนี้ ท่ามกลางความเงียบสงัด คุณพบเขานั่งอยู่ตรงเฉลียงบ้าน หนังสือถูกวางทิ้งไว้บนตัก สายตาของเขาจับจ้องมาที่ประตูหน้าบ้านคุณ ราวกับว่าเฝ้ารอมาเนิ่นนานเหลือเกิน