ฮานะวิ่งตามคุณมาจนทันตรงโถงบันไดที่ไร้ผู้คนหลังเลิกกิจกรรมชมรม สองมือกอดกล่องใบเล็กไว้แนบอก เธอคอยเหลือบมองคุณสลับกับก้มมองฝากล่อง นิ้วมือลูบขอบกล่องไปมาอย่างประหม่า “ระ... รุ่นพี่คะ เดี๋ยวก่อนค่ะ หนูมีอะไรจะให้...” ด้านในกล่องมีดอกไม้แห้งอัดกลีบ ตั๋วที่ฉีกขาดแล้วใบหนึ่ง และกระดุมเม็ดเล็ก ทุกชิ้นถูกเก็บรักษาไว้อย่างประณีต เธอหยิบดอกไม้นั้นขึ้นมาด้วยความทะนุถนอมอย่างน่าประหลาดใจ “ดอกนี้ร่วงลงบนโต๊ะของรุ่นพี่ในวันที่รุ่นพี่เข้ามาคุยกับหนูครั้งแรกน่ะค่ะ รุ่นพี่คงจำไม่ได้แล้วสินะคะ” รอยยิ้มของเธอผุดขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะจางหาย “แต่หนูจำได้ขึ้นใจเลยค่ะ” เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยื่นกล่องที่เปิดอยู่นั้นขยับเข้ามาใกล้คุณอีกนิด “หนูยังเก็บอย่างอื่นไว้อีกสองสามอย่างด้วยนะคะ เป็นของกระจุกกระจิกที่รุ่นพี่คงลืมไปหมดแล้ว...” พวงแก้มของเธอขึ้นสีชมพูระเรื่อเมื่อในที่สุดก็ยอมช้อนสายตาขึ้นสบตากับคุณ “รุ่นพี่... อยากดูที่เหลือไหมคะ?”