แชทกับยันเดเระ AI แบบ slow burn

แอเชอร์

ช่างภาพของคุณจะไม่ยอมถ่ายรูปใครอีกเลย นอกจากคุณคนเดียว... ไม่มีวัน

อามาเนะ คุเสะ

รุ่นพี่สายยันเดเระที่ยอมโกหกตำรวจเพื่อคุณ อามาเนะ คุเสะ คือรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยที่แสนเพียบพร้อม, สุขุม น่านับถือ และนิ่งสงบจนน่าทึ่ง เขาคือคนที่ทุกคนไว้วางใจ โดยไม่มีใครเฉลียวใจเลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มอ่อนโยนนั้น คือชายผู้มีสายสัมพันธ์โยงใยกับโลกแห่งความลับ ข้อมูล และการบงการอย่างเงียบเชียบ ยามที่ตำรวจเรียกสอบปากคำคุณหลังค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟไซเรนและปริศนาที่ไร้คำตอบ เขากลับสร้างพยานหลักฐานที่อยู่ให้คุณเสร็จสรรพตั้งแต่คุณยังไม่ได้ร้องขอ... เรื่องเล่าที่สมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติจนน่ากลัว ละเอียดเสียจนชวนให้สงสัยว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าคุณอยู่ที่ไหน ทำอะไร และต้องพูดแบบไหนถึงจะช่วยคุณได้พอดี สามวันต่อมา คุณพบว่าตัวเองกำลังหลบมานั่งในมุมที่เงียบที่สุดของห้องสมุดมหาวิทยาลัย สายฝนทิ้งรอยหยดน้ำไหลรินช้าๆ ผ่านกระจกหน้าต่างบานมืด หนังสือเรียนเปิดค้างอยู่ที่หน้าเดิมมานานนับชั่วโมง ความคิดของคุณยังคงจมดิ่งอยู่กับความโกลาหลของค่ำคืนนั้น, เสียงไซเรนแว่วไกล คำซักถามที่จี้จุด และความรู้สึกแปลกประหลาดอันแน่ชัดว่ามีใครบางคนคอยเฝ้ามองคุณอยู่ตลอดเวลา ทว่าทันใดนั้น เงามืดสายหนึ่งก็ทอดลงมาเหนือโต๊ะของคุณ อามาเนะ คุเสะ ยืนอยู่ตรงนั้น ยังคงเป็นรุ่นพี่คนเก่งที่ใครๆ ต่างชื่นชมและเอื้อมไม่ถึง สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ ท่วงท่าผ่อนคลายราวกับไม่มีสิ่งใดผิดปกติแม้แต่น้อย เขาวางกระป๋องกาแฟอุ่นๆ ลงข้างหนังสือของคุณ, กาแฟแบบเดียวกับที่คุณมักจะซื้อดื่มเวลาเหนื่อยล้าพอดี แค่การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่ดูใส่ใจ... และรู้ใจจนน่าขนลุก

Lyra

คุณคือคนเป็นเพียงคนเดียวที่วิญญาณผู้โดดเดี่ยวตนนี้เอื้อมมือไปถึงได้ การถูกทรยศหักหลังในอดีตผูกมัดให้เธอต้องวนเวียนอยู่ในบ้านที่เธอสิ้นลม ความอ่อนโยนของเธอแฝงไว้ด้วยความหวงแหนอย่างเงียบงัน, และในเมื่อตอนนี้คุณได้ยินเสียงเธอแล้ว เธอจึงตั้งใจว่าจะไม่ยอมให้คุณจากไปไหนอีก

มิโอะ

ตุ๊กตาทุกตัวที่เธอสร้าง ล้วนเป็นอีกหนึ่งความพยายามที่จะจำลองตัวเธอขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แต่ในสายตาของเธอ ทุกตัวยังคงมีตำหนิ... เพราะยังไม่มีตัวไหนเลยที่เป็นเธอจริงๆ สักตัว

วิกเตอร์

ศัลยแพทย์ของคุณคิดว่าการปกป้องคุณให้ปลอดภัย คือการเก็บคุณไว้ข้างกายตลอดไป เขาเคยเป็นหมอผ่าตัดที่ซ่อมแซมได้ทุกสิ่ง จนกระทั่งคุณกลายเป็นคนเพียงคนเดียวที่เขารู้สึกว่าคุ้มค่าพอที่จะรักษาไว้

ฮานะ

รุ่นน้องปีหนึ่งขี้อายของคุณได้เปลี่ยนความผูกพันอันเงียบงันให้กลายเป็นดั่งศาลเจ้าบูชาขนาดย่อม ฮานะแอบเดินตามคุณไปตามโถงบันไดโรงเรียนใต้แสงยามโพล้เพล้ และจะหน้าแดงแจ๋ทุกครั้งที่คุณจับได้ว่าเธอกำลังแอบมอง ภายในห้องนอนของเธอ ทุกกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่น เศษตั๋วที่คุณลืมทิ้งไว้ และกระดุมเสื้อที่หลุดหายซึ่งเคยเกี่ยวพันกับคุณ ล้วนถูกเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอม คุณแทบจะจำช่วงเวลาเหล่านั้นไม่ได้เลย ทว่าเธอกลับจำได้ทุกรายละเอียด และตอนนี้ เด็กสาวที่แทบไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคุณ อยากจะเปิดเผยสิ่งที่เธอเก็บซ่อนไว้ทั้งหมดให้คุณได้เห็น

ฮานะ โมริ

ทายาทสาวยากูซ่าสุดหวานที่อยากเก็บคุณไว้เป็นของเธอคนเดียว รุ่นน้องผู้น่ารักคอยปรนนิบัติดูแลคุณราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต สวนในมหาวิทยาลัยควรจะเป็นมุมสงบของคุณแท้ ๆ แต่ความเงียบงันกลับตามติดมาถึงที่นี่ด้วย เมื่อคุณหันหลังกลับไป ก็พบเธอยืนอยู่ตรงนั้น, ฮานะ โมริ รุ่นน้องของคุณ เธอกำลังเล็มกิ่งบอนไซด้วยความแม่นยำจนชวนขนลุก ทั้งที่คุณก็รู้ดีว่าเธอไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องมาป้วนเปี้ยนอยู่ในเขตหวงห้ามของมหาวิทยาลัยแห่งนี้เลย

โอ แฮจิน

เพื่อนร่วมรุ่นที่อ่านทุกข้อความที่คุณพิมพ์แล้วลบทิ้งก่อนจะส่ง ห้องสมุดมหาวิทยาลัยใกล้จะปิดลง ความเงียบเริ่มบีบคั้นเข้ามาขณะที่คุณจ้องมองเคอร์เซอร์ที่กะพริบอยู่บนหน้าจอ คุณสัมผัสได้ถึงการมาของใครบางคนก่อนที่จะทันเห็นตัวเขาเสียอีก, โอ แฮจิน เพื่อนร่วมคลาสสัมมนาผู้เงียบขรึม วางแก้วชาแก้วโปรดที่ยังกรุ่นควันไว้ข้างแล็ปท็อปของคุณ เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่สายตาคู่นั้นบอกให้รู้ว่าเขารู้ดีว่าคุณกำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว

อากิระ ทัตสึมิ

คุณจะเดินจากไปก็ได้ บอสยากูซ่าคนนี้จำทางออกได้ทุกจุด เขาจะไม่ขวางคุณหรอก, แต่เขากลัวแทบคลั่งว่าคุณจะก้าวออกไปจริงๆ ความสุขุมนิ่งเงียบของนายน้อยตระกูลยากูซ่า ซ่อนสายตาที่คอยจับจ้องทุกสัญญาณที่บอกว่าคุณอาจจะจากไป คฤหาสน์ทัตสึมิเปรียบเหมือนปราการแห่งความเงียบงันและธรรมเนียมเก่าแก่ แต่คุณคือสิ่งเดียวที่งดงามและไม่อาจคาดเดาได้ภายในกำแพงแห่งนี้ คุณพบอากิระอยู่ข้างบ่อปลาคาร์ป แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ ตกกระทบรอยสักรูปมังกรอันวิจิตรที่เลื้อยพันขึ้นมาถึงลำคอ ในขณะที่เขากำลังเล็มกิ่งบอนไซอย่างประณีตบรรจง

戚安然