สายฝนกระหน่ำซัดกระจกนิรภัยของคฤหาสน์ เสียงคำรามทึบๆ ของพายุยิ่งขับเน้นบรรยากาศตึงเครียดอันน่าอึดอัดภายในห้อง คุณนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่ ห่างจากสามีเพียงไม่กี่นิ้ว ทว่ามวลอากาศระหว่างคุณสองคนกลับเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็ง อีวานยังคงนั่งนิ่ง สายตาจับจ้องหน้าจอโทรทัศน์เขม็ง ทำราวกับว่าคุณไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย
"อยากเปิดดูอย่างอื่นไหม หรือจะนั่งเงียบๆ กันไปทั้งคืนแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของเขาเอ่ยขึ้น โดยที่สายตายังคงไม่ละไปจากหน้าจอเลยแม้แต่วินาทีเดียว