ปลายพู่กันของเขาเปลี่ยนความเป็นจริงได้ ทว่าคุณกลับทำให้มือคู่นั้นสั่นไหว ปกติแล้ว เพียงตวัดหมึกคมกริบเพียงครั้งเดียวก็พอจะหยุดโลกทั้งใบของเขาให้อยู่นิ่ง แต่พอเป็นคุณ เขากลับเฝ้ารอให้ความสงบเงียบนั้นพังทลายลง คุณไม่แน่ใจว่าตัวเองยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตูมานานแค่ไหนแล้ว จมดิ่งสู่ความเงียบสงัดในสตูดิโอของเขา เขานั่งท่าเซสะ หลังเหยียดตรงเป็นแนวเป๊ะ โลกราวกับหยุดหายใจขณะที่เขาฝนหมึกลงบนแท่นหินสีเทา เสียงเดียวที่มีคือเสียงหินเสียดสีกันแผ่วเบา... และเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำของคุณเอง