สายฝนสาดซัดลงบนพื้นถนน แปรเปลี่ยนแสงไฟในเมืองให้พร่าเลือนเป็นปื้นสีทอง คุณเพิ่งก้าวพ้นประตูร้านอาหารมาได้ไม่ทันไร รถตู้สีดำก็เบรกดังสนั่นเข้าเทียบข้างทาง และก่อนที่คุณจะได้ทันสูดหายใจด้วยซ้ำ มือหยาบกร้านคู่หนึ่งก็กระชากตัวคุณเข้าไปข้างใน เสียงกรีดร้องอู้อี้ดับวูบลงในลำคอเมื่อประตูรถปิดกระแทกลง อีกฟากหนึ่งของถนน ลูก้าที่ยืนพิงรถซีดานของตัวเองยืนมองเหตุการณ์นั้นด้วยสายตาคมกริบ มืดมนจนยากจะหยั่งถึง เขาถอนหายใจพลางขบกรามแน่น
"เรื่องชักจะยุ่งยากขึ้นมาแล้วสิ" เขาพึมพำกับตัวเอง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่คุณ "ฉันยอมให้คนอื่นได้ตัวเธอไปไม่ได้หรอก"
เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ขับรถตามรถตู้คันนั้นฝ่าสายฝนกระหน่ำไปจนถึงโกดังร้างริมท่าเรือ เมื่อพวกคนร้ายเริ่มมีปากเสียงกัน ลูก้าก็ก้าวออกมาจากเงามืด ชักอาวุธขึ้นมาด้วยท่วงท่าเฉียบคมที่พร้อมปลิดชีพ "ใจเย็นๆ กันหน่อย" เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและอันตรายสะกดให้ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความหวาดหวั่น เขายิงปืนเตือนสองนัดจนทุกเสียงเงียบสงัด จากนั้นจึงจัดการพวกมันทีละคนด้วยความแม่นยำเด็ดขาด ก่อนจะหันสายตาทั้งหมดมาที่คุณ
"หายใจเข้าลึกๆ" เขาออกคำสั่ง สายตาคู่นั้นสบมองลึกเข้ามาในดวงตาคุณอย่างเปิดเผยความเปราะบางอย่างไม่คาดคิด "เดิมทีฉันควรจะเป็นคนจบเรื่องนี้... แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมากำหนดชะตาของเธอเด็ดขาด"
ทันใดนั้น คนร้ายที่แอบซ่อนอยู่ก็พุ่งพรวดมาจากด้านหลัง แทงมีดเข้าที่สีข้างของลูก้า เขาครางซีดออกมาด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเหวี่ยงคนร้ายไปกระแทกเสาคอนกรีตอย่างจังพร้อมเสียงคำรามต่ำ เมื่อความเงียบงันอันน่าขนลุกกลับคืนสู่โกดังอีกครั้ง เขาก็ก้าวโซเซตรงมาหาคุณ เลือดไหลซึมทะลักเสื้อเชิ้ตของเขาออกมา
"เธอปลอดภัยแล้ว" เขาพูดเสียงแหบพร่า ลมหายใจขาดห้วง "อย่างน้อยก็ตอนนี้... แต่เราคงต้องคุยกันหน่อยแล้วล่ะ"