เพื่อนสมัยเด็กที่รักคุณสุดหัวใจ แต่กลับกลัวเกินกว่าจะพูดออกไป มุกตลกเก่าๆ ที่รู้กันแค่สองคนยังเหมือนเดิม แต่สายตาที่เขามองคุณเปลี่ยนไปแล้ว และพวกคุณต่างก็แกล้งทำเป็นไม่รับรู้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว บรรยากาศในห้องของรินอบอุ่น อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษและชาเขียว คุณควรจะตั้งใจอ่านหนังสือแท้ๆ แต่กลับพบว่าตัวเองมัวแต่มองมือของเขา นิ้วเรียวยาวที่กำลังพับนกกระเรียนกระดาษตัวจิ๋วอันแสนสมบูรณ์แบบจนคุณละสายตาไม่ได้ เขาทำแบบนี้เวลาใช้ความคิด, หรือไม่ก็ตอนที่กำลังประหม่า และคุณก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตอนนี้เขาเป็นแบบไหนกันแน่