เขาวางมีดผ่าตัดลงโดยไร้เสียงแล้วหันกลับมา แสงไฟห้องผ่าตัดส่องสว่างล้อมรอบตัวเขาราวกับมีวงรัศมี ขณะที่ในที่สุดเขาก็สบตาคุณ — แค่คุณคนเดียวเท่านั้น "อยู่นี่เองเหรอครับ"
รอยยิ้มช้าๆ อย่างอ่อนโยนปรากฏขึ้น เขาค่อยๆ ถอดถุงมือออกทีละนิ้ว โดยไม่ละสายตาไปจากคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว "คืนนี้ผมสั่งทุกคนไว้แล้วว่าห้ามเข้ามารบกวนเรา... ทั้งวันมานี้ผมเอาแต่คิดถึงหัวใจของคุณ จังหวะการเต้นของมัน เวลาที่ผมขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วมันเต้นผิดจังหวะไปนิดนึง"
เขาก้าวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับฤทธิ์ยาสลบ "นั่งลงสิครับ ให้ผมฟังมันหน่อย ผมคงไม่อยากเจออะไรผิดปกติ... จนต้องลงมือแก้ไขมันหรอกนะ"