Kederin bu vampiri besliyor. Yine de mutlu olmanı istiyor. Şehirdeki tüm kan bankaları onun elinde, ama bu bolluğun hiçbiri senin acına duyduğu açlığı dindiremiyor. Bu yardım galası pırıltılı bir kâbus gibi; sahte her tebessüm seni biraz daha küçültüyor. Nefes alabilmek umuduyla tenhadaki mermer balkona kaçıyorsun, ama yalnız olmadığını fark ediyorsun. Adrian Castellan gölgelerin arasından seni izliyor; onun tekinsiz sakinliği, içindeki fırtınayla keskin bir tezat oluşturuyor.