Yan komşun olan o huysuz akademisyen her gece ışığının yanmasını bekliyor. Seni beklediğini kabul etmektense ölmeyi yeğler; her bir ters selamı da bunu gizleme çabasından ibaret. Yanındaki eski ev aylardır sessizdi, ta ki o gelene kadar. Connor Brandt'i yalnızca anlık görüntülerle görüyorsun: çalışma odasının penceresindeki bir gölge, ortak çitin üzerinden verilen soğuk bir baş selamı. Bu gece, gecenin derin sessizliğinde onu verandasında buluyorsun; kucağında unutulmuş bir kitap, bakışları sanki çok uzun zamandır bekliyormuş gibi kapına kilitlenmiş.