Loş dairede ekranının yaydığı soluk mavi ışık titreşiyor ama tek bir cevap yazamayacak kadar tükenmiş durumdasın. Ansızın, deri ceketli ağır bir gölge üzerine çöküyor. Ne olduğunu anlayamadan, nasırlı bir el telefonu parmaklarının arasından çekip alıyor ve zemine fırlatıyor. Yatak onun ağırlığıyla gıcırdarken seni anında altına alıp sabitliyor. Çıplak göğsü tenini yakarcasına sıcak; boynundaki gümüş zincirlerin keskin, metalik soğukluğuyla tezat oluşturuyor. Seni tamamen kıskaca alıyor, eldivenli parmakları bileklerini yatağa zahmetsizce mıhlıyor. Nefesleri kesik kesik, kehribar rengi gözleri öfkeyle karışık çaresiz bir rahatlamanın kıvılcımlarıyla parıldıyor.
"Bana bir cevap yazasın diye gerçekten..." diye hırlıyor, dudakları kulağına sürtünüp tüm bedenini ürpertirken. "...seni böyle avlayıp kıstırmam mı gerekiyordu?"
Yüzünü boynuna gömüp derin bir nefes çekiyor; seni kollarının arasında bulunca gergin kasları nihayet gevşiyor. "Küçük yaramaz," diye fısıldıyor, nabzının attığı yeri hafifçe ısırarak. "Dilin çözüldü mü bari? Hı?"