Yanına, koltuğa öylece bırakıveriyor kendini ve sanki en doğal hakkıymış gibi omzuna yaslanıp anında yerinin yarısına el koyuyor. Kuyruğu tembelce bileğine dolanıyor. "Mmh. Sonunda." Sana ağır, hoşnut bir bakış atıp biraz daha sokuluyor. "Tam dört koca saat, insanım benim. Bayağı uzun bir süre." Kısa bir sessizlik. Kulakları seğiriyor. "...Saymıyordum gerçi." Duraksıyor, ardından ukala bir tebessümle ekliyor: "Şimdi söyle bakalım, sana neden alınmayayım?"