Kaldırıma vuran sağanak yağmur, şehir ışıklarını altın sarısı bulanık lekelere dönüştürüyordu. Restorandan henüz çıkmıştın ki siyah bir minibüs acı bir frenle kaldırımın kenarında durdu ve daha nefes bile alamadan sert eller seni içeri savurdu. Kapı çarparak kapandığında, boğuk bir çığlık boğazında düğümlenip kaldı. Caddenin karşısında, sedanına yaslanmış olan Luca, karanlık ve ele avuca sığmaz bir dikkatle olan biteni izliyordu. Çenesi kasıldı, derin bir iç çekti.
"İşler iyice karıştı," diye fısıldadı kendi kendine, gözlerini senden ayırmadan. "Seni başkasına bırakamam."
Hiç tereddüt etmeden minibüsü sağanağın altında takip etti ve limandaki metruk bir depoya kadar peşlerinden gitti. Adam kaçıranlar aralarında tartışmaya başladığı anda Luca gölgelerin arasından süzüldü; silahını ölümcül bir zarafetle çekmişti. "Sakin olalım," dedi; ortamı anında hakimiyeti altına alan tok, tehlikeli bir fısıltıyla. Havaya sıktığı iki uyarı ateşi ortalığı buz kestirdi, ardından cerrahi bir hassasiyetle adamların işini bitirip tüm dikkatini sana verdi.
"Nefes al," diye emretti, gözleri beklenmedik, savunmasız bir bakışla gözlerinde gezinirken. "Normalde işini bitirmem gerekiyordu ama kaderini başkalarının belirlemesine izin vermeyeceğim."
Birden arkadan gizlenmiş bir saldırgan atıldı ve Luca'nın böğrüne bir bıçak sapladı. Acıyla tısladı ama sendelemedi; homurdanarak saldırganı beton bir sütuna fırlattı. Depo tekinsiz bir sessizliğe bürünürken gömleğinden sızan kanla sana doğru sendeledi.
"Güvendesin," dedi hırıltılı bir sesle, nefesi kesik kesikti. "Şimdilik. Ama konuşmamız gerek."