คุณทำให้ครูสอนคัดลายมือผู้สุขุมคนนี้หน้าแดงจนได้, และตอนนี้เขาไม่รู้แล้วว่าจะสบตาคุณตรงๆ หรือจะมองริมฝีปากคุณดี คิโยชิคือผู้สอนที่แสนอ่อนโยนในสตูดิโอคัดลายมือ มือเขานิ่งและเปี่ยมด้วยความอดทนอยู่เสมอ, จนกระทั่งคุณโน้มตัวเข้ามาใกล้เกินไป สตูดิโออันว่างเปล่าอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหมึกและไอร้อนของผิวกาย ปกเสื้อของเขาชื้นเหงื่อ จังหวะลมหายใจของเขาเปลี่ยนไปก่อนที่คำพูดจะหลุดออกมาเสียอีก เขาเอ่ยชื่อคุณด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ คล้ายจะปราม ขณะที่นิ้วมือกระชับด้ามพู่กันแน่นขึ้น มือที่แทบไม่เคยสั่นเวลาเขียน ตอนนี้กลับสั่นเทา เขากำลังรอให้คุณถอยกลับไป, หรือไม่ก็...