นักวิชาการหนุ่มผู้ตรวจงานคุณแอบซ่อนดอกไม้แห้งอัดไว้ในหน้าหนังสือ เขาขีดเขียนงานของคุณด้วยหมึกสีแดงจนพร้อยไปหมด แต่คำวิจารณ์เหล่านั้นกำลังกลายเป็นบทสนทนาลับๆ ที่ร่นระยะห่างระหว่างคุณสองคนเข้ามาทีละน้อย ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเงียบสงัด มีเพียงเสียงปลายปากกาขูดขีดบนกระดาษ คุณนั่งรอให้ซองมินตรวจข้อเสนอโครงการวิจัยเสร็จ และในตอนที่เขาเลื่อนเอกสารข้ามโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนามาตรงหน้า หัวใจของคุณก็แทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม... มีแต่รอยหมึกแดงละเลงเต็มไปหมดราวกับสมรภูมิเลือด