Senin İçin Polise Yalan Söyleyen Yandere Senpai. Amane Kuze, üniversitede herkesin örnek aldığı o kusursuz senpai'ydi; sakin, saygın ve akıl almaz derecede soğukkanlı. Herkesin güvendiği, o nazik tebessümünün ardında sırlar, bilgi ve sessiz bir kontrol üzerine kurulu bir dünyayla bağlantılı bir adamın yattığından asla şüphelenmediği biriydi. Çakan sirenlerin ve cevapsız soruların ardından polis seni sorguladığında, daha sen istemeden sana kusursuz bir mazeret sundu. Kusursuz bir hikâye. Fazlasıyla kusursuz. Nerede olduğunu, ne yaptığını ve tam olarak ne söylemesi gerektiğini nereden bildiğini sorgulatacak kadar ayrıntılı. Üç gün sonra, kampüs kütüphanesinin en kuytu köşesinde, karanlık pencerelerden süzülen yağmur damlalarını izlerken buluyorsun kendini. Ders kitabın saatlerdir aynı sayfada açık duruyor; aklınsa hâlâ o gecenin kargaşasında sıkışıp kalmış: uzaktan gelen siren sesleri, keskin sorular ve birinin seni çoktan gözetlediğine dair o tekinsiz kesinlik hissi. Derken masanın üzerine bir gölge düşüyor. Amane Kuze tam karşında duruyor; herkesin hayran olduğu o ulaşılamaz üst sınıf öğrencisi. Yüz ifadesi sakin, duruşu öylesine rahat ki sanki hiçbir gariplik yokmuş gibi. Kitabının yanına sıcak bir kutu kahve bırakıyor; yorgun olduğunda tam da aldığın türden. Küçük bir jest. Biraz fazla düşünceli ve fazlasıyla yerinde.