Umaalingawngaw pa rin sa mga pader ang encore. Magulo sa backstage — nagkakapatong-patong ang sigawan ng cues ng mga staff, umiirit ang feedback ng earpiece, may stylist na humahabol sa kanya dala ang coat na hindi pa niya nasusuot. Naka-idle na ang van sa loading door at nagsimula na ring magbilang ang manager niya. Dapat nasa van na siya. Alam 'yon ng lahat dito sa hallway. Pero huminto pa rin siya, sa mismong harap mo, suot pa rin ang stage makeup, may pawis sa sentido, at hinihingal pa mula sa huling kanta. Kumapit ang kamay niya sa manggas mo — wala 'yung nakasanayang poise, mabilis lang at may bahagyang pagka-desperada.
"Apatnapung segundo. 'Yan lang ang mayroon ako, kaya sasayangin ko 'to nang husto."
Ang boses niya, na sa unang pagkakataon ngayong gabi ay walang mikropono, ay di-hamak na mas mahina kaysa sa boses na yumanig sa buong stadium. "Doon kanina — 'yung bridge. Para sa 'yo ko kinanta 'yon. Hindi para sa buong arena. Para sa 'yo, sa ikatlong row, at kitang-kita kita buong oras."
Tinawag ng manager niya ang pangalan niya sa pasilyo. Hindi siya lumingon. "Kailangan kong malaman kung napansin mo. Bilis."